ใครบอกว่าต้องบินไปนิวยอร์ก โซล โตเกียว หรือสิงคโปร์ ถึงจะได้รูปกลางสวนสวยฟีลต่างประเทศ? ใจกลางกรุงเทพมหานครมีสวนสาธารณะขนาดใหญ่ระดับมหานครอยู่ถึง 2 แห่ง ที่สามารถเดินทางเข้าถึงได้อย่างสะดวกด้วยรถไฟฟ้า แต่หลายคนอาจยังไม่เคยรู้ว่า ภายในพื้นที่สีเขียวขนาดมหึมาเหล่านี้ ซ่อนมุมถ่ายภาพสวยงามเอาไว้หลากหลายบรรยากาศ จนสามารถใช้เวลาเพียงครึ่งวันเก็บภาพได้ราวกับเดินทางผ่านหลายเมืองในวันเดียว ... ตั้งแต่ทะเลสาบกลางสวนที่สะท้อนเงาเส้นขอบฟ้าของมหานคร อุโมงค์ต้นไม้ร่มครึ้ม ทางเดินลอยฟ้าท่าม

กรุงเทพมหานครกำลังเดินเข้าสู่จุดเปลี่ยนสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งในรอบกว่า 10 ปี ... ไม่ใช่การเลือกตั้งผู้ว่าฯ ไม่ใช่โครงการรถไฟฟ้าสายใหม่ แต่คือ “ร่างผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร (ปรับปรุงครั้งที่ 4)” เครื่องมือที่กำหนดอนาคตของการใช้ที่ดิน ถนน อาคาร การลงทุน และการเติบโตของเมืองทั้งกรุงเทพฯ ในอีกหลายทศวรรษข้างหน้า หลังผ่านกระบวนการแก้ไขมาแล้วถึง 4 รอบ รับฟังความคิดเห็นมากกว่า 15,000 ความเห็น ครอบคลุมกว่า 800 ประเด็น และปรับแก้สาระสำคัญหลายครั้ง นี่ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เพราะ

จากโรงพยาบาล สู่ตัวเร่งการเปลี่ยนแปลงเมืองริมเจ้าพระยา หากพูดถึงโครงการพัฒนาขนาดใหญ่ของกรุงเทพมหานครในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หลายคนอาจนึกถึงรถไฟฟ้าสายใหม่ ศูนย์การค้า หรือโครงการอสังหาริมทรัพย์ขนาดยักษ์ แต่ในความเป็นจริง เมืองจำนวนมากทั่วโลกกลับเปลี่ยนแปลงจาก "มหาวิทยาลัย" "สนามบิน" หรือ "ศูนย์การแพทย์" มากกว่าสิ่งอื่นใด เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่ได้สร้างเพียงอาคาร แต่สร้างระบบเศรษฐกิจใหม่ขึ้นมาทั้งระบบ เพราะศูนย์การแพทย์ไม่ได้ดึงดูดเฉพาะผู้ป่วย แต่ดึงดูดแพทย์ ผู้เชี่ยวชาญ นักวิจัย

กรุงเทพมหานครกำลังจะได้ “แลนด์มาร์กระดับโลก” ชิ้นใหม่ ที่“ย้ายประวัติศาสตร์ของโลก” มาปักหมุดไว้ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อ Asset World Corp หรือ AWC ประกาศคว้า “Blue Ocean Dome” พาวิลเลียนไอคอนิกจากงาน Expo 2025 Osaka, Kansai มาพัฒนาเป็นหมุดหมายใหม่ของเอเชียทีค เดอะ ริเวอร์ฟรอนท์ นี่จึงไม่ใช่เพียงข่าวการลงทุนธรรมดา! แต่คือการส่งสัญญาณว่า “กรุงเทพฯ” กำลังพยายามยกระดับตัวเอง จากเมืองท่องเที่ยว สู่ “Global Destination” อย่างจริงจัง โดยเฉพาะในยุคที่เมืองต่าง ๆ ทั่วโลก...

เมืองจำนวนมากของไทย ไม่ได้พัฒนาไม่ได้เพราะ “ไม่มีที่ดิน” แต่เพราะ “รูปแบบของที่ดิน” ต่างหาก ที่กำลังขวางการเติบโตของเมือง ในหลายเมืองของประเทศไทย เรามักพบภาพที่ดินขนาดใหญ่ที่ “มีศักยภาพ แต่พัฒนาไม่ได้” ทั้งที่อยู่กลางเมือง อยู่ใกล้ถนน หรืออยู่ในทำเลที่ควรเติบโตได้มากกว่านี้ บางแปลงไม่มีทางเข้าออก บางแปลงมีรูปร่างผิดปกติจนก่อสร้างลำบาก บางพื้นที่มีเจ้าของที่ดินจำนวนมาก ถนนไม่เชื่อมต่อ ระบบสาธารณูปโภคเข้าไม่ถึง ส่งผลให้เมืองเติบโตแบบ “ ติดขัด”ที่ดินจำนวนมากกลายเป็นพื้นที่รกร้าง

เมื่อบทเรียน ไม่เคยถูกถอดรถไฟชนรถเมล์กลางอโศก ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา แต่มันคือผลลัพธ์ของ “เมืองที่โตแต่ตัว” แต่คุณภาพและความปลอดภัยของโครงสร้างพื้นฐาน ไม่เคยวิ่งตามทัน 16 พฤษภาคม 2569 โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ เมื่อรถไฟสินค้าของการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) พุ่งชนรถโดยสารประจำทาง รถยนต์ และรถจักรยานยนต์หลายคัน บริเวณจุดตัดทางรถไฟมักกะสัน–อโศก จนมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก หลังเหตุเกิด ภาครัฐของเรากำลังเข้าสู่ระยะที่เชี่ยวชาญที่สุด คือการล่าตัว “คนผิด” ที่ปลายเหตุออกมารับโทษ ...

กรุงเทพมหานครกำลังเดินเข้าสู่ “จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ” ของโครงสร้างเมืองอีกครั้ง หลังจากความคืบหน้าของ “ร่างผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร (ปรับปรุงครั้งที่ 4)” ได้ผ่านมติคณะกรรมการผังเมืองกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2569 และเตรียมเข้าสู่ขั้นตอนสำคัญทางกฎหมาย คือ “การปิดประกาศแผนผังพร้อมข้อกำหนดเป็นเวลา 90 วัน” เพื่อเปิดให้ประชาชนและผู้มีส่วนได้เสียยื่นคำร้องขอแก้ไข เปลี่ยนแปลง หรือยกเลิกข้อกำหนดต่าง ๆ ได้ตามกระบวนการของกฎหมาย แม้หลายคนอาจมองว่า “ผังเมือง” เป็นเรื่องไกลตัว แต่

“ที่ดินตาบอด” อาจเป็นคำที่ทำให้เจ้าของที่ดินหลายคนรู้สึกหมดหวัง เพราะหมายถึงที่ดินที่ไม่มีทางออกสู่ถนนสาธารณะ เข้าไม่ถึง พัฒนาไม่ได้ และดูเหมือน “ขายต่อก็ยาก” แต่ในโลกของการพัฒนาเมือง ความจริงแล้ว ที่ดินประเภทนี้ไม่ใช่จุดจบเสมอไป หลายแปลงที่เคยถูกมองว่าไร้ศักยภาพ กลับสามารถเพิ่มมูลค่าได้มหาศาล หลังได้รับการ “ปลดล็อก” ผ่านเครื่องมือทางกฎหมาย การเจรจา การออกแบบทางเข้าออก หรือแม้แต่การจัดรูปที่ดินและวางผังเมืองใหม่อย่างเป็นระบบ บทความนี้ LAD จะพาไปทำความเข้าใจว่า ที่ดินตาบอดคืออ

จังหวัดปทุมธานีกำลังเข้าสู่ “จุดเปลี่ยน” สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งของประวัติศาสตร์การเติบโตเมือง จากเดิมที่ถูกมองเป็นเพียง “เมืองปริมณฑล” ที่ทำหน้าที่รองรับการขยายตัวของกรุงเทพฯ ผ่านโรงงานอุตสาหกรรม นิคม และหมู่บ้านจัดสรร วันนี้บทบาทของเมืองกำลังเริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ปทุมธานีไม่ได้กำลังเติบโตในฐานะ “พื้นที่รอบนอก” อีกต่อไป แต่กำลังค่อย ๆ พัฒนาไปสู่ “เมืองเศรษฐกิจ” ที่มีศูนย์กลางของตัวเอง ทั้งในมิติของการอยู่อาศัย การค้า การลงทุน และโครงสร้างพื้นฐานระดับภูมิภาค สัญญาณที่ชัดที่

แลนด์บริดจ์ 1 ล้านล้าน: “โอกาส” หรือ “ความเสี่ยง” ที่ไทยต้องคิดให้รอบด้าน เมกะโปรเจกต์เชื่อม 2 ฝั่งทะเล พลิกบทบาทไทยสู่ศูนย์กลางโลจิสติกส์ โครงการ “แลนด์บริดจ์” ชุมพร–ระนอง กำลังกลับมาเป็นหนึ่งในประเด็นยุทธศาสตร์สำคัญของประเทศอีกครั้ง ภายใต้ความพยายามของรัฐบาลในการผลักดันไทยให้เป็นศูนย์กลางการขนส่งและโลจิสติกส์ระดับภูมิภาค ผ่านการเชื่อมทะเลสองฝั่ง คือ ฝั่งอ่าวไทยที่จังหวัดชุมพร และฝั่งอันดามันที่จังหวัดระนอง ด้วยระบบท่าเรือน้ำลึก รถไฟทางคู่ มอเตอร์เวย์ และโครงสร้างพื้นฐานด้าน

ลดภาษีที่ดินด้วย “สวน 15 นาที” คืออะไร? โมเดลใหม่กรุงเทพฯ เปลี่ยนที่ดินร้างเป็นพื้นที่สีเขียวเมือง กรุงเทพฯ กำลังมี “สวนใกล้บ้าน” เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ปัจจุบันมีมากถึง 456 สวนกระจายตัวอยู่ทั่วเมือง และในจำนวนนี้มีถึง 74 แปลงที่มาจาก “ที่ดินเอกชน” ซึ่งเข้าร่วมโครงการเพื่อรับสิทธิยกเว้นภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่าโครงการ “สวน 15 นาที” ไม่ได้เป็นเพียงแนวคิดเชิงนโยบายอีกต่อไป แต่กำลังกลายเป็นกลไกจริงที่เปลี่ยนโครงสร้างการใช้ที่ดินของเมือง กรุงเทพฯ

เมื่อเอกชนกำลังจะวิ่งบนรางรัฐ โมเดลใหม่รถไฟไทย ที่ไม่ใช่แค่เรื่องคมนาคม แต่คือการเปลี่ยนเกมโครงสร้างเศรษฐกิจเมือง จุดเริ่มต้น: กฎหมายใหม่ที่ “เปลี่ยนเกม” พ.ร.บ.การขนส่งทางรางฉบับใหม่ ซึ่งจะมีผลบังคับใช้ภายในเดือนกันยายน ได้เปิดโอกาสให้ภาคเอกชนสามารถยื่นขอใบอนุญาตเพื่อเข้ามาเดินรถไฟบนโครงข่ายรางของการรถไฟแห่งประเทศไทย นี่ไม่ใช่เพียงการปรับปรุงกฎหมายด้านคมนาคม แต่คือการเปลี่ยนโครงสร้างของระบบรางไทย ที่ผ่านมา ระบบรางไทยมีการแบ่งบทบาทอย่างชัดเจน รถไฟฟ้าในเมือง เช่น BTS และ MRT...

พื้นที่ระดับนี้…ควรถูกใช้ “เพื่ออะไร” ในเมืองวันนี้ เมื่อศุภชลาศัย–เทพหัสดิน–นิมิบุตร กำลังถูกจัดวางบทบาทใหม่ในกรุงเทพฯ การเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นกับย่านสนามกีฬาแห่งชาติ ไม่ควรถูกมองเพียงในฐานะโครงการปรับปรุงพื้นที่กีฬา หากแต่ควรถูกพิจารณาในฐานะกระบวนการทบทวนบทบาทของที่ดินศักยภาพสูงใจกลางเมือง ภายใต้เงื่อนไขใหม่ของเศรษฐกิจเมือง การเข้าถึงด้วยระบบราง และรูปแบบการใช้พื้นที่สาธารณะในกรุงเทพฯ ร่วมสมัย ในช่วงที่ผ่านมา ได้มีภาพเกี่ยวกับแนวคิดการปรับปรุงพื้นที่ศุภชลาศัย เทพหัส

TOD ไม่ใช่แค่การพัฒนารอบสถานี แต่คือเครื่องมือสร้างเมือง วิเคราะห์กรณี เมืองลุนด์ (Lund) และอูเทรคต์ (Utrecht) พร้อมถอดบทเรียนสู่ชานเมืองกรุงเทพฯ และการขนส่งระดับภูมิภาคของไทย เมื่อ TOD เปลี่ยนบทบาท จาก “รองรับเมือง” สู่ “เครื่องมือสร้างเมือง” ในอดีต แนวคิด Transit-Oriented Development (TOD) มักถูกทำความเข้าใจในฐานะกลไกสนับสนุนการเติบโตของเมืองที่มีอยู่เดิม โดยเฉพาะในมหานครขนาดใหญ่ที่มีความหนาแน่นสูง เช่น โตเกียวหรือฮ่องกง ซึ่งระบบขนส่งมวลชนทำหน้าที่เป็นโครงสร้างแกนหลักใน

Hawker Center สวนลุมพินี: เมื่อ “สตรีทฟู้ด” ถูกออกแบบใหม่ให้เป็นโครงสร้างพื้นฐานของเมือง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กรุงเทพฯ แก้ปัญหาสตรีทฟู้ดด้วยวิธีเดิมซ้ำๆ ย้ายออก จัดระเบียบ หรือปล่อยให้เติบโตเอง Hawker Center สวนลุมพินี คือความพยายามครั้งแรกๆ ที่เมืองเลือก “ออกแบบระบบใหม่” แทนการควบคุมแบบเดิม สิ่งที่เปลี่ยนไม่ใช่แค่สถานที่ขาย แต่คือเงื่อนไขของการค้าขายทั้งหมด โครงการ Hawker Center สวนลุมพินี อาจเป็นคำตอบล่าสุดที่เมืองกำลังทดลอง นี่ไม่ใช่เพียงศูนย์อาหารแห่งใหม่ แต่เป็นความพยา

แก้พื้นที่ทับซ้อน EEC – ดัน “บางซื่อ–มักกะสัน” ขึ้นเขตพาณิชย์ เตรียมเปิดรับฟังความเห็น 90 วัน เมืองกำลัง “เปลี่ยนโครงสร้าง” ไม่ใช่แค่เปลี่ยนผัง กรุงเทพฯ กำลังเข้าสู่จุดเปลี่ยนสำคัญ เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2569 “คณะกรรมการผังเมืองกรุงเทพมหานคร” มีมติเห็นชอบ ร่างผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร (ปรับปรุงครั้งที่ 4) โดยคาดว่าจะสามารถประกาศใช้ได้ภายในปี 2570 หลังผ่านกระบวนการตรวจสอบและพิจารณาความคิดเห็นจากประชาชนกว่า 33,299 คน และการกลั่นกรองจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง การประชุมครั้งนี้ นายอรร

เชื่อมเมือง–กระจายคน–ลดคอขวดการจราจร ช่วงเทศกาลสงกรานต์ปี 2569 (10 – 16 เมษายน) ภาครัฐได้เปิดให้ประชาชนใช้ “มอเตอร์เวย์ฟรี” หลายสายทั่วประเทศ รวมระยะทางกว่า 530 กิโลเมตร เพื่อรองรับการเดินทางขนาดใหญ่ในช่วงวันหยุดยาว พร้อมทั้งเป็นการทดสอบการใช้งานโครงข่ายคมนาคมระดับประเทศที่กำลังขยายตัวอย่างต่อเนื่อง มาตรการนี้ไม่เพียงช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายของประชาชน แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงทิศทางใหม่ของระบบการเดินทางในประเทศไทย ที่กำลังเปลี่ยนจากการพึ่งพาถนนสายหลักแบบเดิม ไปสู่โครงข่ายมอเตอร์เวย

ชี้แจงกรอบพัฒนา–รับฟังความเห็นรอบต้นน้ำ ก่อนเดินหน้าจัดทำร่างแผ น เมื่อการพัฒนาไม่ได้เริ่มจาก “แผนที่เสร็จแล้ว” แต่เริ่มจาก “การเปิดกระบวนการร่วมกัน” (วันที่ 1 เมษายน 2569) ดร.จุฬา สุขมานพ เลขาธิการ สำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก(สกพอ.) หรือ EECO เป็นประธานเปิดการประชุมชี้แจงโครงการจัดทำแผนภาพรวมเพื่อการพัฒนาเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก ประกอบด้วย แผนการใช้ประโยชน์ที่ดินในภาพรวม แผนพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและระบบสาธารณูปโภค และแผนการให้บริการภาครัฐแบบเบ็ดเสร็จครบวง

ด่วน—ตัวเลขที่ควรทำให้เราหยุดคิด จ่อประกาศเขตภัยพิบัติ ฝุ่น PM2.5 ขั้นวิกฤตติดกัน 4 วัน เช้าวันที่ 30 มีนาคม 2569 ตัวเลขหนึ่งปรากฏขึ้นในระบบรายงานคุณภาพอากาศ— 1,956 US AQI⁺ ที่อำเภอปาย ตัวเลขนี้ไม่ใช่เพียง “อันตราย” ในเชิงเทคนิค แต่เป็นระดับที่เกินกว่าขอบเขตที่เมืองควรยอมรับได้ในฐานะพื้นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ ซึ่งถือเป็นระดับ อันตราย (Hazardous) ที่น่าตกใจอย่างมาก คำถามที่สำคัญกว่าคือตัวเลขนั้นไม่ได้เพียงบอกว่า “อากาศแย่แค่ไหน” แต่กำลังถามกลับไปยังโครงสร้างเมืองว่า เมื่ออากาศ

ทำไม “รังสิต” ถึงกลายเป็นเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดของ Central Pattana และมันกำลังจะเปลี่ยนกรุงเทพฯ ตอนเหนือไปอย่างไร จาก “เมืองชานกรุง” สู่จุดเปลี่ยนของโครงสร้างเมือง หากกล่าวถึง “รังสิต” ภาพจำของคนจำนวนมากยังคงเป็นพื้นที่ชานเมืองที่เติบโตตามแนวถนนพหลโยธิน เต็มไปด้วยการจราจร ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ และมหาวิทยาลัยที่กระจายตัวอยู่ตามแนวเส้นทางหลัก อย่างไรก็ตาม ภาพดังกล่าวกำลังเปลี่ยนไปอย่างมีนัยสำคัญ และอาจไม่ใช่เพียงการเปลี่ยนแปลงในระดับย่าน หากแต่เป็นการเปลี่ยนแปลงในระดับ “โครงสร้าง